Żółta wstążka ma obroży psa

-

 Co oznacza? 
Ni mniej, ni więcej - nie dotykaj mnie, cenię sobie swoją przestrzeń, mogę ugryźć, mogę skrzywdzić, mogę zabić...

Byłam z Bergiem na szczepieniu.  
Siedzę w poczekalni.
Podchodzi paniusia: Jej, jaki piękny pies! Mogę pogłaskać?
Ja, sucho: Nie.
Paniusia: Ale dlaczego. Taki śliczny... Ciuciuciu... Mogę?
Ja: Powiedziałam - nie. 
Paniusia: Ależ pani niemiła...
Ja: Droga pani, ten pies prawie zagryzł swojego poprzedniego opiekuna. Jest po przejściach i ma problemy z agresją. Cały czas nad nim pracuję. Siedzę tu jak na szpilkach, modląc się, żeby nie zażarł jakiegoś pacjenta w poczekalni. W ułamku sekundy rzuci się do pani tętnicy szyjnej, w dupie mając pani ciuciuciu. WYSTARCZY?

 Paniusia zbladła i wycofała się z poczekalni ma wstecznym.
Proszę pamiętać: jedno NIE powinno wystarczyć. :(

Komentarze

  1. Anonimowy30 listopada 2025 13:06

    Nie wiedziałam o takim oznaczeniu. Nie wiem, czy ktokolwiek z moich znajomych o nim wie. Dziękuję za poszerzenie horyzontów. A NIE znaczy NIE. Kropka.
    pani z apteki

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy30 listopada 2025 22:02

    O to ciekawe ! Pierwsze słyszę. Chociaż ja i tak nie podchodzę do psów. Mam fobię. KZ

    OdpowiedzUsuń
  3. mp1 grudnia 2025 09:10

    Też nie wiedziałam, człowiek całe życie się uczy, dzięki za info.

    OdpowiedzUsuń
  4. Anonimowy12 grudnia 2025 10:48

    Zawsze najpierw pytam czy mogę pogłaskać. Zawsze.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wyszłam za mąż, zaraz wracam

-
 Długo, bardzo długo mnie nie było.  Wiem. Sporo się w moim życiu wydarzyło od tego czasu i musiałam kompleksowo przearanżować swoje życie. Choć wiele się w nim nie zmieniło. Po raz drugi w życiu powiedziałam TAK, choć zarzekała się żaba błota... Ale przeszło mi jakoś przez usta, choć po długich rozważaniach. Nie usuwałam tego bloga, bo czułam, że jednak chcę tu wrócić. I wróciłam. Nie wiem, czy na dobre, czy tylko na chwilę.
Czytaj więcej

Nie ma nic gorszego...

-
W mojej pracy napatrzyłam się na ludzkie zwłoki, licząc w setkach - świeże w miarę, zmasakrowane powypadkowe, w stanie zaawansowanego rozkładu.  Już dawno mnie to nie rusza. Jako osoba obdarzona wyjątkową empatią, jedynie współodczuwam rozpacz rodziny i zawsze trudno mi z nimi rozmawiać. Choć staram się trzymać fason i nie pękać. Jedyne, co mnie łamie, to zwłoki dziecka - aktualnie 10-letni chłopiec, który rozpędzonym rowerkiem wjechał prosto w samochód osobowy... Tragedia ludzka dwóch rodzin - zarówno rodziców dziecka, jak i kierowcy auta, któremu dziecko znienacka wbiło się w pojazd.  Przeżywam takie sprawy. Mocno. Twarz tego chłopczyka pozostanie w mojej głowie na zawsze... 
Czytaj więcej

Wieczornie...

-
  Nastaje późny wieczór. Czas na spanko. Psy moszczą się ma fotelach, kanapie, legowiskach, łotewer. Koty rozkładają się w różnych miejscach, gdzie im akurat wygodnie - kanapy, fotele, łózka, łotewer. Dom cichnie, światła gasną, żywy inwentarz rozkosznie pochrapuje - warunki idealne do wejścia w fazę REM, co z reguły jednak zajmuje mi trochę czasu. A w godzinach 5-7 rano, gdy NAJLEPIEJ MI SIĘ ŚPI, ma miejsce KOCI-MIAUWA-ARMAGEDON. Totalna rozpierducha. To, zdaniem tych małpiszonów, jest idealny czas na: - naparzanie się po pyskach, - głośne dyskusje o tym, kto jest tu wyżej w hierarchii i dlaczego, - tłumną integrację przy kuwetach, bo AKURAT wszystkim się zachciało jednocześnie (szuuu.... szuuuuuu... szuuuuuuu.... wykopaliska żwirkowe wcale się nie niosą po całym strychu nad moją głową, nic a nic...), - koci pociąg przejeżdżający mi po głowie, żołądku i nerach. Dodatkowe atrakcje to: - "Chooo... Sprawdzimy, czy ten kubek, gdy się go trąci łapą, spadnie" (owszem, spadnie), - ...
Czytaj więcej