Koniec pewnej epoki

-

 Po rozwodzie spaliłam za sobą prawie wszystkie mosty, wyjechałam z rodzinnego miasta i, zamiast matki, wróciłam w jej rodzinne strony - zamieszkałam na gdańskim blokowisku na Morenie. 

(Piszę "prawie", bo kontaktu z byłym mężem nie zerwałam nigdy. To fajny, wartościowy facet. Po prostu nam nie wyszło.)

Zawsze byłam psiarą. Marzyłam o psie. Nie chciałam psa katować wegetacją w bloku, więc zdecydowałam się na koty maine coon - o charakterze niezwykle psim. 
I tak zawitali u mnie bracia - Rudolf i Manfred, potem Iwa, następnie  Kuzco po przejściach, po nim Lara, a na końcu Majkel, też z nieciekawą przeszłością. To były moje najszczęśliwsze lata spędzone z kotopsami. Polecam tę rasę z całego serca - są wspaniałe, nad wyraz inteligentne i bardzo oddane opiekunowi.

Siłą rzeczy przyszedł czas, że zaczęły po kolei mnie opuszczać... 
Mco nie żyją długo...
Rekordzistą był Kuzco, który - jako ostatni - odszedł w wieku 17 lat.
Sześć strzępów serca wyrwanych na żywca... Ale warto było. Jestem wdzięczna im za miłość, oddanie i wieczną potrzebę bycia u moim boku. Każdy z nich był wyjątkowym przyjacielem. Każdego z nich opłakuję do tej pory.

W domu pozostała gromadka kotów tzw. europejskich - wyratowanych, odchuchanych znajd. 
Kocham je, ale wierzcie mi - to nie to samo. One żyją OBOK - owszem, kochają, pomruczą, przytulą się, ale - jak to koty - są raczej outsiderami, mają swoje życie obok człowieka. Kwintesencją życia mco jest ich człowiek - to jest ta różnica zasadnicza. 

 Nigdy więcej mco. Swoim odejściem rozrywają mózg i serce... :(

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wyszłam za mąż, zaraz wracam

-
 Długo, bardzo długo mnie nie było.  Wiem. Sporo się w moim życiu wydarzyło od tego czasu i musiałam kompleksowo przearanżować swoje życie. Choć wiele się w nim nie zmieniło. Po raz drugi w życiu powiedziałam TAK, choć zarzekała się żaba błota... Ale przeszło mi jakoś przez usta, choć po długich rozważaniach. Nie usuwałam tego bloga, bo czułam, że jednak chcę tu wrócić. I wróciłam. Nie wiem, czy na dobre, czy tylko na chwilę.
Czytaj więcej

Nie ma nic gorszego...

-
W mojej pracy napatrzyłam się na ludzkie zwłoki, licząc w setkach - świeże w miarę, zmasakrowane powypadkowe, w stanie zaawansowanego rozkładu.  Już dawno mnie to nie rusza. Jako osoba obdarzona wyjątkową empatią, jedynie współodczuwam rozpacz rodziny i zawsze trudno mi z nimi rozmawiać. Choć staram się trzymać fason i nie pękać. Jedyne, co mnie łamie, to zwłoki dziecka - aktualnie 10-letni chłopiec, który rozpędzonym rowerkiem wjechał prosto w samochód osobowy... Tragedia ludzka dwóch rodzin - zarówno rodziców dziecka, jak i kierowcy auta, któremu dziecko znienacka wbiło się w pojazd.  Przeżywam takie sprawy. Mocno. Twarz tego chłopczyka pozostanie w mojej głowie na zawsze... 
Czytaj więcej

Iwa...

-
 Poprzestawiało się trochę w moim psio-kocim towarzystwie. Po śmierci Bakiego, którą odchorowałam okrutnie, musiało minąć kilka miesięcy, zanim dom u mnie znalazł Berg - młody pies w typie labradora, który pierwsze swoje 1,5 roku życia spędził na łańcuchu, głodzony i bity. Został przyprowadzony do lecznicy w celu uśpienia, bowiem dotkliwie pogryzł "opiekuna", rzuciwszy się mu do gardła. Animalsi go uratowali i wyszarpałam go z klatki gminnej w Sandomierzu, nie bacząc na koszty. Pracuję z nim aktualnie i jest coraz lepiej - to młody pies. Kocha mnie bezgranicznie, choć napady agresji miewa - wobec innych psów. Swojego stada nie tyka. Swoje stado lubi. Odeszła też moja Iwa, moja najstarsza kotka mco. Dziś mogę w miarę spokojnie o tym napisać, choć emocje we mnie nadal silne. Nie będę się wgłębiać w historię choroby Iwci -leczyłam u niej ropień, który pojawił się praktycznie z dnia na dzień. Na antybiotyk zareagowała super, ale myślę, że pokonała ją sepsa... Byłyśmy umówione na ...
Czytaj więcej