Mam ukochanego Ksawerego Gustawa i...

-

Ksawery Gustaw to hyundai i20 w wersji jubileuszowej. Wyjechałam nim prosto z salonu 13 lat temu. 
Jest zajebistym samochodem, mało pali, jest nieduży, zwrotny i na każdym parkingu się zmieści. Kocham go. Ale to miejskie autko, średnio sobie radzi w takie ostrej zimy na wiosce  - miałam ostatnio prawdziwy survival...

K.G. pozostanie ze mną do końca - jego albo mojego. Jednakże zamarzył mi się dodatkowy wóz, który ogarnie zimę, ogarnie wiejskie wertepy, ogarnie ewentualny pobyt K.G. w warsztacie i dodatkowo pomieści psy. So...

Osobisty wyjechał się szkolić do stolycy, a ja postanowiłam zadziałać w konspiracji.  
I w efekcie trochę się problemików nawarstwiło.

Skruszona dzwonię:
- Kochanie, jak się otwiera maskę w aucie? Bo zostawiłam go na światłach. Wiem, debilka jestem. Ale chcę podłączyć prostownik i nie mogę się dostać do akumulatora.
- Słońce, nie wiesz, jak otworzyć maskę we własnym samochodzie? 
- No nie wiem właśnie w hyundai wiedziałam, ale w volkswagenie ni huhu...
- Jaka marka? 
- Touran.

Chwila ciszy. ..
Kmini...

- A właściciel nie ogarnia?
- No...Jakby ci to powiedzieć... Ja jestem właścicielem. I nie ogarniam.

Dłuższa chwila ciszy...

- Ja dobrze rozumiem? Czy ty właśnie kupiłaś minivana?  
- No...
- Jak? Gdzie?! Kiedy?!!
- No dziś. Jakoś tak wyszło...
- Matoboskowszyscyświęci, trzymcie mnie, bo ja w kapciach do nieba pójdę...

Kurtyna. 

(Jak wróci to albo się ze mną rozwiedzie, albo pogodzi się ze swoim losem męża kobiety niezależnej. Bo maskę i akumulator ogarnęłam bez pudła. :) ) 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wyszłam za mąż, zaraz wracam

-
 Długo, bardzo długo mnie nie było.  Wiem. Sporo się w moim życiu wydarzyło od tego czasu i musiałam kompleksowo przearanżować swoje życie. Choć wiele się w nim nie zmieniło. Po raz drugi w życiu powiedziałam TAK, choć zarzekała się żaba błota... Ale przeszło mi jakoś przez usta, choć po długich rozważaniach. Nie usuwałam tego bloga, bo czułam, że jednak chcę tu wrócić. I wróciłam. Nie wiem, czy na dobre, czy tylko na chwilę.
Czytaj więcej

Nie ma nic gorszego...

-
W mojej pracy napatrzyłam się na ludzkie zwłoki, licząc w setkach - świeże w miarę, zmasakrowane powypadkowe, w stanie zaawansowanego rozkładu.  Już dawno mnie to nie rusza. Jako osoba obdarzona wyjątkową empatią, jedynie współodczuwam rozpacz rodziny i zawsze trudno mi z nimi rozmawiać. Choć staram się trzymać fason i nie pękać. Jedyne, co mnie łamie, to zwłoki dziecka - aktualnie 10-letni chłopiec, który rozpędzonym rowerkiem wjechał prosto w samochód osobowy... Tragedia ludzka dwóch rodzin - zarówno rodziców dziecka, jak i kierowcy auta, któremu dziecko znienacka wbiło się w pojazd.  Przeżywam takie sprawy. Mocno. Twarz tego chłopczyka pozostanie w mojej głowie na zawsze... 
Czytaj więcej

Iwa...

-
 Poprzestawiało się trochę w moim psio-kocim towarzystwie. Po śmierci Bakiego, którą odchorowałam okrutnie, musiało minąć kilka miesięcy, zanim dom u mnie znalazł Berg - młody pies w typie labradora, który pierwsze swoje 1,5 roku życia spędził na łańcuchu, głodzony i bity. Został przyprowadzony do lecznicy w celu uśpienia, bowiem dotkliwie pogryzł "opiekuna", rzuciwszy się mu do gardła. Animalsi go uratowali i wyszarpałam go z klatki gminnej w Sandomierzu, nie bacząc na koszty. Pracuję z nim aktualnie i jest coraz lepiej - to młody pies. Kocha mnie bezgranicznie, choć napady agresji miewa - wobec innych psów. Swojego stada nie tyka. Swoje stado lubi. Odeszła też moja Iwa, moja najstarsza kotka mco. Dziś mogę w miarę spokojnie o tym napisać, choć emocje we mnie nadal silne. Nie będę się wgłębiać w historię choroby Iwci -leczyłam u niej ropień, który pojawił się praktycznie z dnia na dzień. Na antybiotyk zareagowała super, ale myślę, że pokonała ją sepsa... Byłyśmy umówione na ...
Czytaj więcej